قانون اصلاح قانون نفت
شماره 25218 ۱۳۹۰/۰۴/۲۱
قانون اصلاح قانون نفت
مدیرعامل محترم روزنامه رسمی کشور
با توجه به انقضای مهلت مقرر در ماده (1) قانون مدنی و در اجرای مفاد تبصره ماده (1) قانون مذکور، یک نسخه تصویر «قانون اصلاح قانون نفت» برای درج در روزنامه رسمی ارسال میگردد.
رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی
شماره 22383/473 8/4/1390
جناب آقای دکتر محمود احمدینژاد
ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم (123) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران قانون اصلاح قانون نفت که با عنوان طرح یک فوریتی قانون نفت و گاز به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردیده بود، با تصویب در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ 22/3/1390 و تأیید شورای محترم نگهبان به پیوست ابلاغ میگردد.
رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی
ماده1ـ ماده (1) قانون نفت مصوب 9/7/1366 که از این پس قانون نامیده میشود به شرح ذیل اصلاح میگردد:
ماده1ـ اصطلاحات این قانون در معانی مشروح ذیل به کار میرود:
1ـ نفت: هیدورکربورهایی که به صورت نفت خام، میعانات گازی، گاز طبیعی، قیر طبیعی، پلمه سنگهای نفتی و ماسههای آغشته به نفت به حالت طبیعی یافت شده و یا طی عملیات بالادستی به دست میآید.
2ـ گاز طبیعی: هیدروکربورهایی که در سازندهای گازی مستقل، گنبدهای گازی و یا محلول در نفت در شرایط متعارف به حالت گاز موجود است و یا طی عملیات بالادستی همراه با نفت خام به دست آید.
3ـ منابع نفتی: هر یک از منابع و یا مخازن زیرزمینی یا روزمینی در تقسیمات داخل سرزمین، آبهای داخلی، ساحلی، فلات قاره و بینالمللی مجاور مرزهای کشور و آبهای آزاد بینالمللی که احتمال وجود نفت در آن است و مشخصات فنی و مختصات جغرافیایی آن توسط وزارت نفت مشخص میگردد.
4ـ عملیات بالادستی نفت: کلیه مطالعات، فعالیتها و اقدامات مربوط به اکتشاف، حفاری، استخراج، بهرهبرداری و صیانت از منابع نفتی، انتقال، ذخیرهسازی و صادرات آن مانند پیجویی، نقشهبرداری، زمینشناسی، ژئوفیزیک، ژئوشیمی، حفر و خدمات فنی چاهها، تزریق گاز، آب، هوا و یا هر فعالیتی که منجر به برداشت بهینه و حداکثری از منابع نفتی گردد و نیز احداث و توسعه تأسیسات و صنایع وابسته، تحدید حدود، حفاظت و حراست آنها برای عملیات تولید و قابل عرضه کردن نفت در حد جداسازی اولیه، صادرات، استفاده و یا عرضه برای عملیات پاییندستی را شامل شود.
مواردی نظیر مدیریت و نظارت بر تأمین کالاها و مواد صنعتی، آموزش و تأمین نیروی انسانی، ایجاد و حفظ شرایط ایمنی، بهداشت و محیط زیست و انجام کلیه فعالیتهای لازم جهت ایجاد، ارتقاء و انتقال فناوری برای پشتیبانی عملیات فوق جزء عملیات بالادستی محسوب میشود.
5 ـ عملیات پاییندستی نفت: به کلیه مطالعات، فعالیتها و اقدامات مربوط به عملیات تصفیه و پالایش در تأسیسات پالایشی جهت تولید فرآوردههای نفتی و استفاده از آنها برای تولید محصولات پتروشیمیایی و انتقال، ذخیرهسازی، توزیع، فروش داخلی، صادرات و واردات فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمیایی اطلاق میشود.
مواردی نظیر تأمین کالاها و مواد صنعتی، آموزش و تأمین نیروی انسانی، ایجاد و حفظ شرایط ایمنی، بهداشت و محیط زیست و انجام کلیه فعالیتهای لازم جهت ایجاد، ارتقاء و انتقال فناوری برای پشتیبانی عملیات فوق جزء عملیات پاییندستی محسوب میشود.
6 ـ واحد عملیاتی: هر واحد، سازمان، مؤسسه یا شرکتی که عملیات بالادستی یا پاییندستی نفت را به صورت اصلی، فرعی، تخصصی، عمومی و خدمات جنبی نفتی براساس قوانین و مقررات مربوط عهدهدار است.
7ـ تولید صیانت شده از منابع نفت: کلیه عملیاتی که منجر به برداشت بهینه و حداکثری ارزش اقتصادی تولید از منابع نفتی کشور در طول عمر منابع مذکور میشود و باعث جلوگیری از اتلاف ذخایر در چرخه تولید نفت براساس سیاستهای مصوب میگردد.
8 ـ فرآوردههای نفتی: کلیه محصولاتی که در تأسیسات فرآوری و پالایش نفت به دست میآید و میتواند بهطور مستقیم مصرف و یا در سایر واحدهای عملیاتی و پتروشیمیایی به محصول نهائی تبدیل شود.
9ـ محصولات پتروشیمیایی: کلیه محصولاتی که در تأسیسات پتروشیمیایی از نفت و فرآوردههای نفتی به دست میآید و میتواند بهطور مستقیم مصرف و یا برای تولید محصول نهائی در عملیات استفاده شود.
10ـ محصولات نهائی: محصولاتی که پس از تولید، امکان تولید محصول دیگری از آنها نیست و بهطور مستقیم قابلیت مصرف دارند.
11ـ انتقال نفت: کلیه اقدامات و عملیاتی که برای ارسال نفت استخراج شده یا استحصال شده از منابع نفتی به تأسیسات پالایشی و پتروشیمیایی و پایانههای صادراتی انجام میگیرد. این تعریف، ارسال نفت از مبادی وارداتی به تأسیسات پالایشی و پتروشیمیایی را نیز شامل میگردد.
12ـ انتقال فرآوردههای نفتی: کلیه اقدامات و عملیاتی که برای ارسال فرآوردههای نفتی از تأسیسات پالایشی، مبادی وارداتی و انبارهای اصلی و تدارکاتی، مبادی توزیع، تأسیسات پتروشیمیایی و یا پایانههای صادراتی انجام میگیرد.
13ـ خطوط لوله: کلیه خطوط انتقال منابع نفتی به تأسیسات پالایشی و پتروشیمیایی و یا مبادی صادرات و واردات و همچنین خطوط انتقال فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمیایی به انبارهای اصلی و مبادی توزیع داخلی و پایانههای صادراتی که از طریق لوله انجام میشود.
14ـ تجارت نفت، فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمیایی: به اقدامات و عملیات بازاریابی، قیمتگذاری و عقد قرارداد خرید و فروش، صادرات و واردات، انتقال (ترانزیت)، مبادله و معاوضه نفت، فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمیایی اطلاق میشود.
15ـ ذخیرهسازی نفت و فرآوردههای نفتی: کلیه اقدامات و عملیات مربوط به ذخیرهسازی و بازآوری نفت، فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمیایی در مخازن سطحی فلزی، بتنی، زیرزمینی اعم از مغارههای سنگی و نمکی و مخازن تخلیه شده نفت و معادن متروکه است که جهت تحویل به پایانههای صادراتی، تأمین خوراک واحدهای پالایشی و پتروشیمیایی به منظور جلوگیری از توقف فعالیت واحدهای عملیاتی، همسان نمودن و افزایش کیفیت نفت و فرآوردههای نفتی و ایجاد توازن بین تولید و مصرف انجام میشود.
16ـ قرارداد نفتی: توافق دو یا چند جانبه بین وزارت نفت یا هر یک از شرکتهای اصلی تابعه آن یا هر واحد عملیاتی با یک یا چند واحد عملیاتی یا اشخاص حقیقی یا حقوقی در داخل یا خارج از کشور که براساس قوانین موضوعه، انجام تمام یا قسمتی از عملیات بالادستی و پاییندستی و یا تجارت نفت، فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمیایی، مورد تعهد قرار میگیرد.
17ـ امور حاکمیتی صنعت نفت: اعمال حق حاکمیت و مالکیت عمومی از طرف جمهوری اسلامی ایران بر منابع نفتی و سیاستگذاری، برنامهریزی، هدایت و راهبری و نظارت عالیه بر اقدامات اجرائی در صنعت نفت و پتروشیمی اعم از عملیات بالادستی و پاییندستی است.
18ـ شرکتهای اصلی تابعه وزارت نفت: شرکتهای ملی نفت، گاز، پتروشیمی و پالایش و پخش فرآوردههای نفتی ایران که تابع وزارت نفت میباشند.
19ـ شرکتهای فرعی تابعه وزارت نفت: شرکتهایی که بیش از پنجاه درصد (50%) سهام آنها متعلق به شرکتهای اصلی تابعه وزارت نفت است.
ماده2ـ ماده (2) قانون به شرح ذیل اصلاح میگردد:
ماده2ـ کلیه منابع نفتی جزء انفال و ثروتهای عمومی است. اعمال حق حاکمیت و مالکیت عمومی بر منابع مذکور به نمایندگی از طرف حکومت اسلامی بر عهده وزارت نفت است.
ماده3ـ ماده (3) قانون به شرح ذیل اصلاح میگردد:
ماده3ـ نظارت بر اعمال حق حاکمیت و مالکیت عمومی بر منابع نفتی به عهده « هیأت عالی نظارت بر منابع نفتی» است که به موجب این قانون و با ترکیب زیر تشکیل میشود:
1ـ وزیر نفت به عنوان دبیر هیأت
2ـ معاون برنامهریزی و نظارت راهبردی رئیسجمهور
3ـ وزیر امور اقتصادی و دارایی
4ـ رئیس کل بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران
5 ـ رئیس کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی
6 ـ رئیس کمیسیون برنامه و بودجه و محاسبات مجلس شورای اسلامی
7ـ دادستان کل کشور
8 ـ دو نفر از معاونین وزارت نفت به انتخاب وزیر نفت
تبصره1ـ کلیه اعضاء هیأت، حق رأی دارند.
تبصره2ـ جلسات هیأت با تعداد حداقل هفت نفر از اعضاء رسمیت مییابد و حضور دادستان کل کشور و یکی از رؤسای کمیسیونهای مذکور الزامی است.
تبصره3ـ تصمیمات این هیأت با رأی اکثریت مطلق حاضران، قطعی است.
ماده4ـ ماده (7) قانون به شرح ذیل اصلاح میگردد:
ماده7ـ وظایف هیأت عالی نظارت بر منابع نفتی به شرح زیر است:
1ـ نظارت بر اجرای قانون اجرای سیاستهای کلی اصل چهل و چهارم (44) قانون اساسی مصوب 8/11/1386 و اصلاحات بعدی آن در حوزه نفت و گاز
2ـ بررسی و ارزیابی اجرای سیاستهای راهبردی و برنامههای مصوب وزارت نفت در فرآیند صیانت از منابع نفت و گاز به منظور برداشت بهینه و حداکثری ارزش افزوده اقتصادی از منابع مذکور
3ـ بررسی و ارزیابی متن، حجم مالی، تعهدات، مقدار محصول و زمان اجرای قراردادهای مهم نفت و گاز در جهت صیانت از عواید حاصل از انفال عمومی در حوزه نفت و گاز و امکان اجرای قرارداد
4ـ تهیه گزارش سالانه و ارائه به مقام رهبری و مجلس شورای اسلامی
تبصره ـ چگونگی تشکیل و اداره جلسات هیأت عالی نظارت بر منابع نفتی براساس دستورالعملی است که حداکثر سه ماه پس از ابلاغ این قانون با پیشنهاد وزیر نفت به تصویب هیأت وزیران میرسد.
ماده5 ـ یک ماده به شرح ذیل به عنوان ماده (12) به قانون الحاق میگردد:
ماده12ـ به منظور اجراء و تحقق طرحهای سرمایهگذاری و تأمین هزینههای جاری صنعت نفت، درصدی از ارزش نفت خام، گاز طبیعی و میعانات گازی تولیدی که در قوانین بودجه سالانه کل کشور تعیین میشود، به وزارت نفت از طریق شرکتهای اصلی تابعه ذیربط تخصیص مییابد تا براساس قوانین موضوعه هزینه شود.
ماده6 ـ یک ماده به شرح ذیل به عنوان ماده (13) به قانون الحاق میگردد:
ماده13ـ به منظور تأمین منابع امور زیربنائی کشور، درصدی از درآمدهای حاصل از صادرات نفت خام، میعانات گازی و گاز طبیعی پس از کسر ارزش گاز وارداتی تخصیص مییابد. میزان درصد و چگونگی استفاده از درآمدهای حاصله مذکور طبق قوانین برنامه و بودجه سالانه کل کشور تعیین میشود.
ماده7ـ یک ماده به شرح ذیل به عنوان ماده (14) به قانون الحاق میگردد:
ماده14ـ کلیه درآمدهای حاصل از فروش نفت خام، گاز طبیعی و میعانات گازی در چهارچوب قانون برنامه پس از کسر پرداختهای بیع متقابل، بهطور مستقیم به خزانهداری کل کشور نزد بانک مرکزی واریز میشود و درصدهای مقرر در مواد (5) و (6) این قانون، طبق قوانین و مقررات مربوطه برداشت و پرداخت میگردد.
تبصره1ـ درآمد حاصل از میعانات گازی تولیدی پس از واریز به حساب بانک مرکزی و کسر کسورات قانونی مربوط، با اعلام خزانهداری کل کشور بهطور کامل بابت علیالحساب سهم مذکور در ماده (5) در اختیار وزارت نفت از طریق شرکتهای اصلی تابعه آن قرار میگیرد.
تبصره2ـ درآمد حاصل از فروش نفت خام و میعانات گازی مازاد بر قیمتهای مندرج در قوانین بودجه سالانه کل کشور پس از کسر کسورات قانونی طبق قانون برنامه به حساب ذخیره ارزی نزد بانک مرکزی واریز میگردد تا براساس قوانین موضوعه هزینه شود.
ماده8 ـ یک ماده به شرح ذیل به عنوان ماده (15) به قانون الحاق میگردد:
ماده15ـ وزارت نفت و شرکتهای تابعه یک نسخه از قراردادهای منعقده مربوط به صادرات گاز طبیعی و گاز طبیعی مایع شده و قراردادهای اکتشاف و توسعه در میادین نفتی که متضمن تعهدات بیش از پنج سال است را به صورت محرمانه به مجلس شورای اسلامی تسلیم مینماید.
ماده9ـ ماده (12) قانون به عنوان ماده (16) به شرح ذیل اصلاح میگردد:
ماده16ـ از تاریخ تصویب این قانون، قانون نفت مصوب 8/5/1353 لغو میگردد.
قانون فوق مشتمل بر نه ماده و دو تبصره در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ بیست و دوم خردادماه یکهزار و سیصد و نود مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 1/4/1390 به تأیید شورای نگهبان رسید.
رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی
قانون نفت مصوب سال 1366
ماده 1 – تعاریف
اصلاحات و کلمات زیر هر کجا که در این قانون به کار برده میشود، شامل تعاریف مفاهیم مشروح در این ماده است:
نفت – عبارت است از کلیه هیدروکربورها به استثنای ذغال سنگ که به صورت نفت خام،گاز طبیعی، قیر، پلمه سنگهای نفتی و ماسههای آغشته بهنفت اعم از آنکه به حالت طبیعی یافت شود و یا به وسیله عملیات مختلف از نفت خام و گاز طبیعی به دست آید.
منابع نفتی – عبارت است از هر یک از تقسیمات داخل سرزمین و آبهای داخلی و ساحلی و بینالمللی و فلات قاره کشور که احتمال وجود نفت درآن باشد و مشخصات فنی و جغرافیایی ویژه آن توسط وزارت نفت مشخص شده باشد.
عملیات نفتی – عبارت است از کلیه عملیات مربوط به صیانت و بهرهبرداری از منابع نفتی مانند تفحص، نقشهبرداری، زمینشناسی، اکتشاف، حفاری،استخراج، تحصیل اراضی لازم و تهیه و اجرای طرحهای سرمایهای برای احداث تأسیسات و صنایع و ایجاد و توسعه و تحدید آنها و حفاظت وحراست از تأسیسات و واحدهای مربوط به صنعت نفت.
همچنین عملیات تولید و قابل عرضه کردن نفت خام، گاز و سایر هیدروکربورهای طبیعی “بهاستثنای زغال سنگ” تصفیه نفت خام و تهیه فرآوردههای فرعی و مشتقات نفتی و جمعآوری و تصفیه گاز طبیعی و تولید گاز و محصولات همراه،استفاده از فرآوردهها و مشتقات نفتی و گازی در تولید انواع محصولات پتروشیمی، حمل و نقل، توزیع، فروش و صدور محصولات نفت و گاز وپتروشیمی و فعالیتهای تجاری مربوط به صادرات و واردات و تولیدات نفت و گاز و پتروشیمی و تهیه و تولید کالاها و مواد صنعتی مورد استفادهنفت و ایجاد تسهیلات و خدمات جنبی برای این عملیات و آموزش و تأمین نیروی کار متخصص. ایجاد شرایط ایمنی و بهداشت و صنعتی و حفاظتمحیط از آلودگی در عملیات با رعایت ضوابط سازمانهای ذیربط و بررسیها و برنامهریزی و طراحی فنی و اقتصادی و انعقاد قراردادهای پیمانکاری ومشاوره در زمینههای عملیات فوق و انجام مطالعات و تحقیقات و آزمایشها و پژوهشهای علمی و فنی برای بسط و تکمیل تکنولوژی و ارتقاء دانشفنی و صنعتی و بررسی تتبعات و اختراعات مربوط به صنایع نفت و تبادل اطلاعات علمی و فنی و تجربیات صنعتی با مؤسسات داخلی و خارجیذیصلاح در زمینه عملیات نفتی. حدود عملیات نفتی در هر زمینه که به وظایف قانونی و برنامهها و طرحهای سایر دستگاهها و نهادهای جمهوری اسلامی ایران تداخل پیدا میکند،طبق آییننامههایی خواهد بود که به وسیله وزارت نفت تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
واحدهای عملیاتی – عبارت است از هر سازمان، مؤسسه و یا شرکتی که عملیات اصلی و فرعی تخصصی و عمومی خدمات جنبی نفتی را عهده دارباشد.
قرارداد – عبارت است از تعهداتی که بین وزارت نفت یا یک واحد عملیاتی یا هر شخص حقیقی یا حقوقی منعقد میشود که طبق مقررات دولتجمهوری اسلامی ایران و بر مبنای مقررات این قانون اجرای قسمتی از عملیات نفتی را بر عهده گیرد.
ماده 2 – منابع نفت کشور جزء انفال و ثروتهای عمومی است و طبق اصل 45 قانون اساسی در اختیار حکومت اسلامی میباشد و کلیه تأسیساتو تجهیزات و داراییها و سرمایهگذاریهایی که در داخل و خارج کشور توسط وزارت نفت و شرکتهای تابعه به عمل آمده و یا خواهد آمد، متعلق بهملت ایران و در اختیار حکومت اسلامی خواهد بود.
اعمال حق حاکمیت و مالکیت نسبت به منابع و تأسیسات نفتی متعلق به حکومت اسلامی است که بر اساس مقررات و اختیارات مصرح این قانون بهعهده وزارت نفت میباشد که بر طبق اصول و برنامههای کلی کشور عمل نماید.
ماده 3 – اعمال حقوق و اختیارات مصرح این قانون بر عهده وزارت نفت و شرکتهای تابعه و نظارت بر انجام عملیات نفتی و سایر وظایف مندرج دراین قانون بر عهده وزارت نفت خواهد بود.
ماده 4 – وزارت نفت برای انجام عملیات نفتی و بهرهبرداری در سراسر کشور و فلات قاره و دریاها میتواند شرکتهایی را تأسیس نماید.اساسنامههای شرکتهای نفت و گاز و پتروشیمی پس از تصویب مجلس شورای اسلامی به مورد اجراء گذارده خواهد شد.
تصویب اساسنامههای سایرشرکتها با هیأت وزیران خواهد بود.
تبصره – وزارت نفت مکلف است از تاریخ تصویب این قانون، اساسنامههای شرکتهای نفت، گاز و پتروشیمی را ظرف مدت یک سال جهتتصویب به مجلس شورای اسلامی تقدیم نماید.
ماده 5 – انعقاد قراردادهای مهم فیمابین وزارت نفت یا واحدهای عملیات نفتی با اشخاص حقیقی و حقوقی داخلی و خارجی و تشخیص مواردمهم تابع آییننامهای خواهد بود که با پیشنهاد وزارت نفت به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید. و قراردادهای منعقد فیمابین وزارت نفت با دولتهاطبق اصل 77 قانون اساسی عمل میشود.
ماده 6 – کلیه سرمایهگذاریها بر اساس بودجه واحدهای عملیات از طریق وزارت نفت پیشنهاد و پس از تصویب مجمع عمومی در بودجه کلکشور درج میشود. سرمایهگذاری خارجی در این عملیات به هیچ وجه مجاز نخواهد بود.
تبصره – در صورت استفاده از بودجه عمومی طبق مقررات عمومی دولت عمل میشود.
ماده 7 – وزارت نفت مکلف است در جریان عملیات نفتی ضمن برنامه ریزیهای صحیح نظارت و مراقبت کامل جهت صیانت ذخایر نفتی وحفاظت منابع و ثروتهای طبیعی و تأسیسات و جلوگیری از آلودگی محیط زیست ( هوا، آب، خاک) با هماهنگی سازمانهای ذیربط عمل کند.
ماده 8 – کلیه سرمایهگذاریهای ثابت صنعت نفت در داخل کشور تابع قوانین و مقررات واحد مربوطه خواهد بود و در مواردی که قانون خاصیوجود نداشته باشد، تابع مقررات عمومی جمهوری اسلامی ایران است.
سرمایههای صرف شده که در اختیار واحدهای عملیات نفتی گذاشته شده یا میشود، جزء داراییهای واحد مزبور خواهد بود ولی هر گونه نقل و انتقالآنها منوط به اجازه وزارت نفت میباشد.
ماده 9 – وزارت نفت موظف است برای تأمین حفاظت و حراست از منابع و تأسیسات نفتی و اموال و اسناد صنعت نفت به جای گارد صنعت نفتبا هماهنگی وزارت کشور و همکاری نیروهای انتظامی واحدی به نام تأسیس نماید. آییننامه اجرایی آن به وسیله وزارتین نفت و کشور تهیه و بهتصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
تبصره – هزینه تأسیس واحد حراست از محل اعتبارات گارد حفاظت صنعت و نفت خواهد بود.
ماده 10 – وزارت نفت مکلف است نسبت به تربیت و تجهیز نیروی انسانی مورد نیاز و راهیابی به تکنولوژی پیشرفته و رشد و توسعه در رشتههایمختلف صنعت نفت به طرق مقتضی و با هماهنگی و تبعیت از سیاستهای وزارت فرهنگ و آموزش عالی و با طرح برنامههای آموزشی و تشکیلمراکز تعلیماتی و تأسیس مجتمعهای تحقیقاتی و آزمایشگاهی به طور مستمر بکوشد و با اتخاذ تدابیر مؤثر در راه بالا بردن سطح دانش و اطلاعاتعلمی و عملی کارکنان و کارشناسان و ایجاد محیط مناسب برای جذب و تشویق
عناصر کار آمد متعهد و متخصص اقدام نماید.
ماده 11 – اراضی و اعیانی و هر گونه مستحدثات و آب و حقوق ارتفاقی مورد نیاز عملیات نفتی طبق اساسنامههای شرکتهای نفت و گاز وپتروشیمی که به تصویب مجلس شورای اسلامی خواهد رسید، تحصیل خواهد شد.
ماده 12 – با تصویب این قانون هر گونه قوانین و مغایر با این قانون ملغی است. قانون فوق مشتمل بر دوازده ماده و سه تبصره در جلسه روز پنجشنبه نهم مهر ماه یکهزار و سیصد و شصت و شش مجلس شورای اسلامی تصویبو در تاریخ 1366.7.23 به تأیید شورای نگهبان رسیده است.
رییس مجلس شورای اسلامی – اکبر هاشمی
